بیمه های اشخاص:

بیمه های زندگی سابقه زیادی دارند . این نوع بیمه ها نخستین بار هنگامی پدید آمد که سربازان رومی قسمتی از دستمزد خود را در صندوقی جمع آوری کردند تا چنانچه در جنگ کشته شدند،آن پول به خانواده هایشان  پرداخت شود. ازآن پس توسعه تعاونی های یاری گر انسانها و اعضای خانواده هایشان در شرایط بحرانی و به دنبال آن انواع بیمه های اشخاص، این رشته را به حدی گسترش داد  که امروزه در کشورهای پیشرو یکی از ستون های اقتصاد جوامع و خانوده ها، انواع بیمه های اشخاص هستند.

در ایران با بومی شدن صنعت بیمه در شهریور 1314(مقارن با تاسیس شرکت سهامی بیمه ایران) و تقویت آن در اردیبهشت 1314( تصویب قانون بیمه در 36 ماده) واحد بیمه های اشخاص بیمه گران نیز شروع به فعالیت نمودند. اولین بیمه نامه عمر در ایران در همان سالهای شروع به کار شرکت بیمه ایران از طرف یکی از نمایندگی های این  شرکت صادر شد. این بیمه نامه  از نوع بیمه عمر و پس انداز بوده و متعلق به یک تاجر تبریزی به نام جبار صالح نیا بوده بنابراین می توان گفت ایشان اولین فرد ایرانی است که از یک بیمه گر ایرانی،بیمه عمر خریده است.

شرکت بیمه ایران 10 سال پس از تأسیس خود یعنی در سال 1326، عهده دار اجرای قانون بیمه های اجتماعی کارگران شد و این خدمات را  تا سال 1331 ارائه داد. در سال 1331 با تأسیس سازمان تامین اجتماعی ارائه این خدمات از بخش بازرگانی به بخش اجتماعی انتقال یافت. یک سال بعد، شرکت بیمه ایران بیمه درمان کارکنان  دولت را عرضه نمود. این بیمه نیز تا سال 1342 و هم زمان با تأسیس خدمات درمانی از طرف بیمه ایران عرضه می شد.البته در این زمان ها بیمه گران خارجی نیز در بازار بیمه ای کشورمان فعالیت می کردند که از آن جمله می توان به شرکت ایران- آمریکا اشاره کرد که تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی به فروش بیمه عمر در ایران می پرداخت تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، یک شرکت دولتی، دوازده شرکت خصوصی و دو موسسه بیمه خارجی در کشور فعالیت می کردند که در چهارم تیر 1358 بنابر تصمیم شورای انقلاب، دوازده شرکت خصوصی ملی شدند و پروانه فعالیت دو موسسه خارجی نیز لغو شد.یکی از این دو شرکت خارجی، بیمه گری

با نام شرکت بیمه ایران – امریکا بود که توانست در طول زمان فالیت خود در ایران، تعداد قابل توجهی بیمه عمر به فروش برساند.

یکی از مهمترین دلایل موفقیت این بیمه گر خارجی، ترکیب تجربه جهانی و ظرفیت فروشندگان داخی بود.این شرکت توانست با آموزش و هدایت شبکه فروش خود، فروشندگان حرفه ای را تربیت نماید و راهی بازار بیمه‌ای کشور در بخش بیمه عمر و سایر بخش ها کند.

پس ازپیروزی انقلاب اسلامی ایران و به دنبال لغو پروانه فعالیت این شرکت بیمه در ابران بیمه مرکزی جمهوری اسلامی پرتفوی(حجم ریالی عملیات بیمه ای ) این شرکت را به شرکت بیمه آسیا منتقل نمود. برخی از بیمه های بلند مدت از جمله بیمه عمر نیز به بیمه گران داخلی انتقال یافت و شبکه فروش آن بیمه گر خارجی نیز در اختیار بیمه گران داخلی قرار گرفت.

در سالهای 1360 و 1361 صدور بیمه نامه در 10 شرکت بیمه ملی شده به نامهای امید شرق، پارس، آریا، ساختمان و کار، تهران، حافظ، دانا، ملی و توانا متوقف گردید و تنها 3 شرکت بیمه ایران، آسیا و البرز به فعالیت جاری خود ادامه دادند. درسال 1367 به موجب قانون اداره امور شرکتهای بیمه، مالکیت سهام شرکت‌های بیمه آسیا و البرز به دولت منتقل شد و با ادغام 10 شرکت بیمه دیگر، یک شرکت بیمه دولتی به نام شرکت سهامی بیمه دانا شکل گرفت تا منحصراً در زمینه بیمه اشخاص فعالیت نماید. بدین ترتیب، اولین بیمه‌گر تخصصی بیمه های اشخاص در ایران شروع به کار کرد، اما پس از حدود 8 سال فعالیت تخصصی در زمینه بیمه های اشخاص، این شرکت به دلایل متعددی فعالیت خود را به تمامی رشته ها در بیمه های بازرگانی تعمیم داد.

در راستای سیاست های کلی اصل 44 قانون اساسی و نیز اهتمام بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران به ورود بخش خصوصی در صنعت بیمه، در تاریخ 01/11/1380 ضوابط تاسیس موسسات بیمه غیر دولتی طبق آیین نامه شماره 40، از تصویب شورای عالی بیمه گذشت.